Opinel door de ogen van Xavier Bourgois

Het leven zet je soms voor een kruispunt. Dat gebeurt niet elke dag, maar als het gebeurt, kies je ervoor om de kans te grijpen, de situatie helder in te schatten en af te slaan (naar links of naar rechts), of je gaat uit gemakzucht of uit plichtsbesef gewoon rechtdoor.

Mijn heldere constatering was de volgende: ik houd niet echt van mijn werk. Iemand heeft mijn levensenergie en mijn vaardigheden gekocht om 70 % van mijn wakkere tijd achter een scherm te laten zitten, om hem te helpen meer auto’s te verkopen. Auto’s die niet echt van plan zijn de wereld naar betere tijden te leiden.

Toen ik terugkwam van vakantie, drong er zich een vast voornemen aan mij op: nog voor het einde van de week een beëindigingsovereenkomst aanvragen en een andere koers inslaan. Met een ultimatum in mijn achterhoofd om te voorkomen dat deze moed zou vervliegen. En waarheen dan? Dat is nog niet helemaal duidelijk, maar er tekenen zich wel richtlijnen af: reizen, verhalen vertellen, kunst en creativiteit, buiten zijn.

Een grote rugzak en zes maanden reizen later (waarin ik freedivinginstructeur werd en vervolgens als vrijwilliger op zee voor de ngo Sea Shepherd werkte), kom ik terug naar Frankrijk met het plan om een YouTube-kanaal over microavonturen te lanceren.

Ik ontdek inderdaad alle voordelen van grote reizen in deze kleine uitstapjes. Omdat het zo makkelijk te organiseren is, kan ik zelfs meerdere van zulke buitengewone momenten per jaar beleven, in plaats van alles in te zetten op één XXL-reis met hoge verwachtingen, die veel organisatie en geld vergt en vaak maar moeilijk tot stand komt.

Door mijn videoreportages op YouTube te delen, wilde ik laten zien dat op avontuur gaan niet voorbehouden is aan een elite en dat je geen topsporter hoeft te zijn om aan een trektocht te beginnen. Maar steeds weer kreeg ik dezelfde reacties: „Bedankt voor je video’s, maar ik voel me niet in staat om te doen wat jij doet.”, „Welke rugzak raad je aan voor een beginner?”, „Hoe vind je je routes en ideeën?”, „Je recepten voor in het bivak zien er zo lekker uit, maar ik kan onmogelijk koken in de vrije natuur…“.

Sommigen durfden niet te vertrekken, anderen overwogen het misschien wel, maar hadden duizend vragen. Ik bedacht dat ik, door de honderden en honderden vragen die ik las en beantwoordde, een heel duidelijk beeld had gekregen van de belemmeringen en twijfels die mensen hadden om op avontuur te gaan. En ik dacht bij mezelf dat ik op een dag de tijd zou moeten nemen om echte antwoorden op papier te zetten en een boek te schrijven dat iedereen in staat zou stellen om met een gerust hart aan de planning van zijn of haar eigen microavonturen te beginnen.

Verbindend – we hebben allemaal een verhaal te vertellen, een bijzondere herinnering aan een Opinel-mes.

Populair – ik vind het fijn dat dit merk echt iedereen aanspreekt. Het zijn geen elitaire of snobistische messen. Het zijn prachtige messen voor iedereen.

Betrouwbaar – het is toch belangrijk dat je niet teleurgesteld wordt door de scherpte van een mes, en bij Opinel wordt die belofte altijd waargemaakt.

Ik neem de vrijheid om er nog een vierde aan toe te voegen: Gezinsvriendelijk. Door een samenwerking aan te gaan met Opinel heb ik menselijke banden gevonden, ontmoetingen, een luisterend oor, vertrouwen en een familiegevoel dat het hele team tot op de dag van vandaag lijkt te bezielen. En dat doet deugd!